WTF (Deel 2)

WTF (Deel 2)
Waterloo kwelt de Fransen
Of wanneer surrealisme besmettelijk blijkt te zijn

Nu je lekker bent neergestreken in een van de Co-Homing huizen, wordt het dan niet tijd om je te verdiepen in wat serieuze lokale geschiedenis en eens naar een gruwelijke plek te gaan? Maar geen zorgen, het is alleen gruwelijk voor degenen die er waren, op die onheilspellende en vreselijk regenachtige zondag 18 juni 1815, de dag van de slag bij, ja, Waterloo. Hier dus!

WTF? Nee, ik ben mijn verstand nog niet verloren… of toch nog niet. Ik wil alleen een feit stellen dat bij velen onbekend is en laten zien dat surrealisme – dat volkomen Belgische kenmerk – heimelijk de grenzen kan overschrijden… naar Frankrijk, van alle plekken.

Waterloo, het raadsel

Inderdaad, Waterloo is een raadsel. Waterloo, de stad die een verliezer viert! Mag ik vragen: “Wie won de slag bij Waterloo?”. Als je het weet, heb ik alleen maar respect voor jou. Je bent geweldig.

En nu, als ik vraag: “Wie verloor de slag bij Waterloo?” Iedereen weet het antwoord. ‘Napoleon’, toch? Is dat niet raar? Iedereen kent Napoleon, de verliezer, maar niemand weet wie er won. Huh!

Kijk, overal rond het enorme slagveld, is het enige beeld dat je ziet op billboards, borden, gidsen, catalogi… absoluut overal, dat van de verliezer van de slag! Uniek, ongekend. De verliezer staat bovenaan het bloedvergieten. Nou, zeg!

Ik ben van mening dat dit eigenlijk de beste public relations-coup uit de geschiedenis kan zijn.

De winnaar? De hertog van Wellington. Shock! Kom op, hij is de man die een einde maakte aan Napoleons hegemonie en rijk, toch? Wordt hij fatsoenlijk herinnerd, gevierd, geëerd voor deze meesterzet? Ja, juist. Pfff… een piepklein museum in de stad Waterloo, beef Wellington – een van de bekendste gerechten uit de Engelse keuken en de favoriet van de hertog –, waterdichte rubberlaarzen en, oh ja, de grote… Wellington, de hoofdstad van Nieuw-Zeeland. Je zou denken dat de herinnering aan de hertog trots hierop kan rusten, maar nee, zelfs in Nieuw-Zeeland loert de verliezer: er zijn niet één maar twee steden die Napoleon heten in Nieuw-Zeeland! Verbazingwekkend.

Ik ga het niet eens hebben over de Napoleon “franchise”: snoep, gebak, BBQ’s, open haarden, tal van alcoholische dranken, casino’s, ondergoed zelfs, in totaal 174 geregistreerde Napoleon-producten.

Toch kwelt Waterloo de Fransen

2015, het jaar van de tweehonderdste verjaardag van de slag.

Frankrijk mijdt het evenement: “geen tijd om een nederlaag te vieren”. Toch is Jean-Christophe Napoléon, de erfgenaam van de keizer, er wel bij. Vreemd, niet?

Als teken van herinnering besluit België €2-munten te slaan ter ere van het tweehonderdjarig jubileum. Frankrijk is verontwaardigd. We staan op het punt van een diplomatieke crisis. België buigt voor de druk, maar er zullen toch €2,5-munten geslagen worden, maar aangezien de €2,5-munt geen officiële denominatie is, kunnen ze niet in omloop worden gebracht. Vreemd, toch?

Wacht even, als Frankrijk kan ingrijpen en een simpele €2-munt verbieden, wat hebben ze dan gedaan aan… ABBA??!!!! Kom op, sinds 1974 neuriet de woooooooooooereld: “My, my, at Waterloo Napoleon did surrender\*…” Eurovision winnaar 1974, 6 miljoen verkochte albums, Eurovision Beste Nummer in de competitiegeschiedenis in 2005 en, bam… ook in 2021! Vergeleken met een simpele €2-munt, zou Frankrijk dan niet in een crisis van nucleaire omvang moeten zitten met Zweden?

Kan het nog surrealistischer? Geen idee.

Hoe dan ook, als deze tirade je op de een of andere manier prikkelt, raad ik je sterk aan om naar Waterloo te gaan en te denken aan “Wellington” tijdens je bezoek, dan begrijp je wat ik bedoel.

\*Oh ja, eigenlijk heeft Napoleon niet “overgegeven” … hij is gevlucht. Jee!

Micky