Bruxelles, Ma Belle * …

Heel goed, je staat op het punt die grote beslissing te nemen – of je hebt die al genomen – om je leven ‘tijdelijk’ naar Brussel te verhuizen. Waarom ‘tijdelijk’ tussen aanhalingstekens? Omdat, pas op, die verhuizing je kan misleiden. Als ik je alleen maar het aantal buitenlanders kon geven die ‘tijdelijk’ naar Brussel kwamen en die, twintig jaar later, net als ik, beseffen dat ze er nog steeds zijn, zou je versteld staan.

De grote verhuizing naar Brussel

Ik verhuisde van New York naar Brussel zonder ook maar enige idee te hebben van wat deze stad was. Geen vooroordelen hebben is in dit geval eigenlijk een voordeel. Ik spitste mijn oren, opende mijn ogen en… bam… ik had de microbe te pakken.

Hier is alles het overdenken waard. Laten we beginnen met een eenvoudig en ongeëvenaard feit: Brussel is een hoofdstad³ (tot de macht drie). Ja, en in oplopende volgorde is het de hoofdstad van Vlaanderen, één van de drie administratieve regio’s van België, het is de hoofdstad van het Koninkrijk België – ja, we hebben hier een koning en een koningin! – en de hoofdstad van de Europese Unie! Errrrrrr… kan je dat overtreffen?

Hoe vind je een plek om te verblijven…

In tegenstelling tot jij, die de slimme keuze maakte om Co-Homing te vertrouwen om de plek te vinden die aan je kieskeurigste eisen voldoet, had ik bij mijn landing in Zaventem, de luchthaven van Brussel, op een glorieuze juniochtend geen flauw idee waar naartoe, waar te wonen, laat staan waar ik was. Maar, en dat was het eerste teken dat ik kreeg over dit raadsel, gebeurde er iets vanaf het moment dat ik Belgische bodem betrad.

Voor ik New York verliet, had ik inderdaad contact opgenomen met een handvol vastgoedkantoren. Ik had hen geïnformeerd dat ik die dag zou aankomen en dat ik een plek nodig zou hebben om te wonen, bedankt voor hun hulp. Ik kreeg een snelle reactie van allemaal, ze vroegen me om elkaar de dag na mijn aankomst te ontmoeten… behalve één – vreemd genoeg – die me aanbood me meteen bij mijn landing te ontmoeten. Ja, je leest het goed. Laurence – ik ben haar naam niet vergeten –, een jonge en charmante agente, haalde me echt op van de luchthaven. Ik maak geen grapje! We stapten in een taxi en onderweg naar de stad vroeg ik haar uit nieuwsgierigheid waarom er op een donderdag zo weinig verkeer was. Ze zei: “Oh, vandaag is het een feestdag!”, wat natuurlijk verklaarde waarom de andere agenten me de volgende dag zouden ontmoeten. Ik dacht dat ik met een slimme tante te maken had. Feestdag, ophalen op de luchthaven, ze was echt gemotiveerd.

Van Soho naar Le Châtelain

We gingen uiteindelijk zitten op het terras van een café op de Grote Markt. Ik was overweldigd door de schoonheid van de plek. Ongelooflijk, verbluffend, adembenemend! Ze haalde me uit mijn staat van bewondering door zachtjes te fluisteren: “Ja, het staat inderdaad bekend als het mooiste plein van Europa”. Oh, oké…

En dan de dodelijke vraag: “Vertel me nu, waar wil je wonen?” vroeg ze. Ik barstte in lachen uit. “Hoe zou ik dat weten? Ik ken hier niets!”. Dan de tweede dodelijke vraag: “Waar woon je in New York?”. “Ik woon net boven Soho.” “Oké, perfect, ik weet waar je in Brussel wil wonen.” Simpelweg dat, niets meer…

We brachten een paar dagen door met het verkennen van de wijk ‘Le Châtelain’. Het spreekt vanzelf dat ze me steeds kwam ophalen en terugbracht naar het hotel, duh!

Vier dagen later tekende ik een huurcontract in die wijk. Ik heb de andere agenten nooit meer gezien.

Er valt nog veel meer te zeggen over mijn ‘onderdompeling’, maar voor nu, neem een kijkje naar dat Châtelain House aangeboden door Co-Homing. Coole plek.

Wordt vervolgd.

Micky

\*Brussel, mijn mooie… Dit is de titel van misschien wel het bekendste lied over de stad. Geschreven door Dick Annegarn, een Nederlandse artiest die het grootste deel van zijn leven tussen Parijs en Brussel heeft doorgebracht, vertelt het over zijn hartverscheurende terugkeer naar Brussel alsof hij haar jarenlang had bedrogen met Parijs.